{ wma | 1.82 MB }

- پوففف... تنها کافه ای که میشه با خیال راحت نشست توش و سیگار دود کرد همین جاس.
+ اره! همین جا مونده فقط. این موزیکی که داره پخش میشه چه اشناس پسر!
- تام ویتسه دیگه دیوونه! این لعنتی خود موزیکه، موسیقیه خالصه.
+ اِ! گفتم اشناسااا! هه! جالبه که اوایل اصلن نمی شناختمش. یه اهنگ بروس اسپرینگستین بود به اسم... اممم... Jersey Girl، اونو خیلی دوست داشتم، بعد یه مدت فهمیدم که اهنگ تام ویتس بوده که اسپرینگستین اونو کاور کرده.
- چرا Bob Seger رو نمی گی؟! Blind Love یادت نیس؟ یا حتی Eagles.
+ چرا. اون موقع دیگه میشناختمش مثلن! بیشتر از اینکه خودش شناخته بشه اهنگای کاور شده اش شناخته شدن.
- اره... ادمی که تحت تاثیر باب دیلن باشه و تور هاشو با فرانک زاپا شروع کنه، بی تردید یه اعجوبه ای از اب درمیاد به اسم تام ویتس که میشه پرستیدش!
+ کسی که از بلوز و راک گرفته تا موسیقی فولک و حتی جاز رو تجربه کرده و تجربه هاش یه چیزی بالاتر از تجربه های معمولیه و هرکدوم قد یه دوره ی چهار ساله ی دانشگاهی چیز یاد ادم میده و غیر اینا از لحاظ حسی هم موزیکش ادمو میخکوب می کنه؛ قابل ستایش که هیچی، همون که تو میگی؛ باید پرستیدش!
- He is really goddess!
+ پس به احترام پدر تام! یه نخ سیگار می کشیم!
- یه موزیک خوب به همراه یه پیشنهاد خوب تر! سیگار با حضور تام بیشتر می چسبه! پس بزن بریم رفیق!

Mr.Harmony